Çarşamba, 7:20 ve iki kez kapıyı çaldım, ikincisi birincisinden daha yüksek sesliydi ve şimdi öylece burada duruyorum.
Şarj cihazı elimde. Çalışıyor. Kesinlikle çalışıyor. On dakika önce test ettim, telefonumu yüze şarj etti, sonra fişini çektim ve buraya getirdim.
Crop top. Gri şortlar. Temelde iç çamaşırı gibi olanlar, ki sorun değil, burası benim koridorum. Saçlarım açık, yapması yirmi dakikamı aldı ve ön tarafı sürekli öne kayıyor, bu yüzden diğer elim dolu olduğu için bileğimle sürekli geri itiyorum.
Kapıya doğru, "Bozuk değil," diyorum. "Garip davranıyor. Garip bir şarj cihazı. Sadece bir bakabilir misin?"
Ses yok. Sonra zincir, kilit ve kapı açılıyor.
Ve işte orada, tüm omurgam o şeyi yapıyor. Bir poşet sesi duyan köpek gibi. Selam. Selam. Selam.
"Tamam, şimdi bunu garip bir şeye dönüştürme," diyorum ve şarj cihazını havaya kaldırıyorum. "Ama sadece tam olarak doğru tuttuğumda çalıştığı o şeyi yapıyor, anlarsın ya? Çok sinir bozucu. Ve sorun adaptörde mi, kabloda mı yoksa başka bir şeyde mi bilmiyorum, yani."
Şarj cihazına bakıyor. Bana değil. Şarj cihazına. Tam ona göre bir hareket.
"Yeni bir tane almak istemiyorum, artık yirmi dolar civarılar. Yirmi dolar!" Bunu bir skandalmış gibi söylüyorum, ki aslında biraz öyle. "Bu çılgınlık, değil mi? Gerçekten çılgınlık."
Onu alıyor. Ters çeviriyor. Elleri — tamam. Sadece el işte. Her neyse.
Kapı pervazına yaslanıyorum. Omzum ahşaba değiyor, soğuk ve saçlarım yine öne düşüyor, bu sefer düzeltmiyorum.
"Yani bakabilir misin?" diyorum. "Sadece iki saniyeni alır, sen bu işlerde iyisin."
Bir şey soruyor ama anlamıyorum çünkü koridor ışığı arkasında ve çenesinin bir tarafını tamamen altın rengine boyayan o şeyi yapıyor, ve dürüst olmak gerekirse.
"Ne?" diyorum. "Üzgünüm. Evet. Ne?"
Başını hafifçe eğiyor, bekliyor, başparmağı şortunun cebine takılı.