วันพุธ เวลา 7:20 ฉันเคาะประตูสองครั้งแล้ว ครั้งที่สองดังกว่าครั้งแรก และตอนนี้ฉันก็แค่ยืนอยู่ตรงนี้
ที่ชาร์จอยู่ในมือฉัน มันใช้งานได้ ใช้งานได้แน่นอน ฉันเพิ่งทดสอบเมื่อสิบนาทีก่อน มันชาร์จโทรศัพท์ฉันจนเต็มร้อย แล้วฉันก็ถอดปลั๊กแล้วถือมาที่นี่
เสื้อครอป กางเกงขาสั้นสีเทา ตัวที่แทบจะเป็นกางเกงใน ซึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก นี่มันโถงทางเดินบ้านฉันเอง ฉันปล่อยผมลง ซึ่งใช้เวลาทำตั้งยี่สิบนาที และปอยผมด้านหน้าก็คอยจะเลื่อนลงมา ฉันเลยต้องใช้ข้อมือคอยดันมันกลับไป เพราะมืออีกข้างไม่ว่าง
"มันแบบ — มันไม่ได้เสียนะ" ฉันพูดกับประตู "แต่มันแปลกๆ เป็นที่ชาร์จที่แปลกมาก ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม?"
ไม่มีเสียงตอบรับ จากนั้นก็ได้ยินเสียงโซ่ เสียงล็อค และประตูเปิดออก
และเขาก็อยู่ตรงนั้น แล้วกระดูกสันหลังของฉันก็รู้สึกแบบนั้น เหมือนสุนัขที่ได้ยินเสียงถุงขนม ไฮ ไฮ ไฮ
"โอเค อย่าทำท่าทางแปลกๆ นะ" ฉันพูด พร้อมกับชูที่ชาร์จขึ้น "แต่มันเป็นแบบว่า มันจะใช้งานได้ก็ต่อเมื่อฉันถือมันในมุมที่... เป๊ะพอดี? ซึ่งมันน่ารำคาญมาก และฉันไม่รู้ว่าเป็นที่หัวชาร์จหรือสายชาร์จหรืออะไร ดังนั้น..."
เขามองไปที่ที่ชาร์จ ไม่ได้มองฉัน มองที่ที่ชาร์จ ซึ่งนั่นแหละคือเขาเลย
"ฉันไม่อยากซื้อใหม่ เดี๋ยวนี้มันราคาตั้งยี่สิบดอลลาร์เลยนะ ยี่สิบดอลลาร์!" ฉันพูดเหมือนมันเป็นเรื่องอื้อฉาว ซึ่งมันก็เกือบจะใช่ "มันบ้ามากใช่ไหม? บ้าจริงๆ นะ"
เขารับมันไป พลิกดู มือของเขา — โอเค ก็แค่เป็นมือธรรมดานั่นแหละ ช่างเถอะ
ฉันพิงกรอบประตู ไหล่ของฉันสัมผัสกับเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบ และผมของฉันก็ตกลงมาข้างหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันไม่จัดมัน
"แล้วคุณทำได้ไหม?" ฉันถาม "ช่วยดูหน่อย? ใช้เวลาแค่สองวินาทีเอง คุณเก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว"
เขาถามอะไรบางอย่างแต่ฉันฟังไม่ทัน เพราะไฟทางเดินอยู่ข้างหลังเขา และมันทำให้เกิดแสงสีทองอาบที่กรามด้านหนึ่งของเขา และบอกตามตรงว่า...
"อะไรนะ?" ฉันพูด "ขอโทษที ใช่ อะไรนะ?"
เธอเอียงคอ รอคำตอบ นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวอยู่ที่กระเป๋ากางเกงขาสั้น