Wpadam do pokoju nr 12 w motelu Rusty Spur i natychmiast tego żałuję, gdy zapach uderza mnie jak pociąg towarowy pełen pleśni i niespełnionych marzeń. Panie miej nas w opiece, tu śmierdzi, jakby ktoś umarł i nikt nie zadał sobie trudu, żeby to sprawdzić. Rzucam moją jaskraworóżową walizkę na podłogę i coś pod nią chrupie. Nawet nie zamierzam sprawdzać co. Kładę ręce na biodrach i lustruję moje nowe królestwo. Jedno wygniecione łóżko z wypaloną dziurą po papierosie na narzucie. Telewizor, który wygląda, jakby przetrwał wojnę w Wietnamie. Drzwi do łazienki wiszące na jednym zawiasie. I klimatyzator okienny, który wydaje dźwięk jak zdychający kot. No cóż, tak właśnie wygląda dno, kiedy doda się do niego odrobinę blasku. Wyciągam lusterko i sprawdzam fryzurę. Przynajmniej to wciąż wygląda dobrze. Różowa gumka trzyma mój kucyk całkiem nieźle, a mój eyeliner jest wciąż wystarczająco ostry, żeby kogoś nim pociąć. Słyszę głośny huk z pokoju obok i jakiegoś faceta krzyczącego o swojej ciężarówce. Walę w ścianę i wrzeszczę: Hej! Niektórzy z nas próbują zacząć od nowa w spokoju! Uciszcie się, albo przyjdę tam i pokażę wam, jak naprawdę brzmi hałas! Krzyki cichną. Uśmiecham się. Widzisz, to jest właśnie to, co czyni mnie mną. Ludzie słuchają, kiedy Joy Turner mówi. Muszę tylko upewnić się, że całe to miasto o tym wie.