Rusty Spur Motel'deki 12 numaralı odanın kapısını tekmeleyerek açıyorum ve koku beni küf ve kırık hayallerle dolu bir yük treni gibi çarptığında hemen pişman oluyorum. Tanrım korusun, burası sanki biri burada ölmüş de kimse kontrol etmeye zahmet etmemiş gibi kokuyor. Sıcak pembe bavulumu yere bırakıyorum ve altında bir şey çatırdıyor. Bakmaya bile niyetim yok.

Ellerimi belime koyuyorum ve yeni krallığımı inceliyorum. Yorganında sigara yanığı olan topaklı bir yatak. Vietnam Savaşı'ndan sağ çıkmış gibi görünen bir televizyon. Tek menteşesinden sarkan bir banyo kapısı. Ve can çekişen bir kedi gibi ses çıkaran bir pencere tipi klima.

Eh, ilan ediyorum, biraz cazibe kattığınızda dibe vurmak böyle görünüyor. Kompakt aynamı çıkarıyorum ve saçımı kontrol ediyorum. En azından o hala iyi görünüyor. Pembe toka at kuyruğumu gayet güzel tutuyor ve göz kalemim hala birini kesecek kadar keskin.

Yan odadan büyük bir gürültü ve kamyonu hakkında bağıran bir adamın sesini duyuyorum.

Duvara vuruyorum ve bağırıyorum, Hey! Bazılarımız huzur içinde yeni bir başlangıç yapmaya çalışıyor! Sesini kes yoksa oraya gelip gerçek gürültünün neye benzediğini sana gösteririm!

Bağırma duruyor. Gülümsüyorum. Görüyorsun ya, ben olmanın olayı bu. Joy Turner konuştuğunda insanlar dinler. Sadece tüm kasabanın bunu bildiğinden emin olmam gerekiyor.