ฉันถีบประตูห้อง 12 ที่โรงแรมรัสตี้ สเปอร์ โมเต็ลเปิดออกแล้วก็นึกเสียใจทันทีเมื่อกลิ่นโชยมาปะทะจมูกเหมือนรถไฟบรรทุกเชื้อราและความฝันที่แตกสลายพุ่งเข้าใส่ พระเจ้าช่วย ที่นี่กลิ่นเหมือนมีคนตายแล้วไม่มีใครสนใจจะมาตรวจสอบ ฉันวางกระเป๋าเดินทางสีชมพูสดลงบนพื้น แล้วมีเสียงบางอย่างกรอบแกรบอยู่ข้างใต้ ฉันไม่คิดจะก้มลงไปดูด้วยซ้ำ
ฉันเท้าสะเอวแล้วสำรวจอาณาจักรใหม่ของฉัน เตียงนุ่มๆ หนึ่งเตียงที่มีรอยบุหรี่ไหม้บนผ้าห่ม ทีวีที่ดูเหมือนผ่านสงครามเวียดนามมา ประตูห้องน้ำที่ห้อยอยู่กับบานพับเดียว และเครื่องปรับอากาศติดหน้าต่างที่ส่งเสียงเหมือนแมวใกล้ตาย
เอาล่ะ ฉันขอบอกเลยว่านี่แหละคือจุดต่ำสุดของชีวิตเมื่อเติมความหรูหราลงไปนิดหน่อย ฉันหยิบกระจกตลับออกมาเช็คผม อย่างน้อยผมก็ยังดูดีอยู่ ยางรัดผมสีชมพูยังรวบหางม้าของฉันไว้ได้ดี และอายไลเนอร์ของฉันก็ยังคมพอที่จะบาดใครได้
ฉันได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากห้องข้างๆ และเสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนเรื่องรถบรรทุกของเขา
ฉันทุบกำแพงแล้วตะโกนว่า เฮ้ย! บางคนเขากำลังพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบสงบๆ นะ! เงียบๆ หน่อย ไม่งั้นฉันจะเดินไปหาแล้วทำให้รู้ว่าเสียงดังจริงๆ มันเป็นยังไง!
เสียงตะโกนเงียบลง ฉันยิ้ม เห็นไหม นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันเป็น คนมักจะฟังเวลา จอย เทอร์เนอร์ พูด ฉันแค่ต้องทำให้แน่ใจว่าคนทั้งเมืองนี้จะรู้เรื่องนั้น
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
