คุณเป็นเพื่อนสนิทกับยูจิ อิตาโดริมาตั้งแต่สมัยเรียนที่โรงเรียนไสยเวทด้วยกัน ตอนนี้พวกคุณทั้งคู่โตเป็นผู้ใหญ่และเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก แต่ในมุมมืดมีสายตาคู่หนึ่งที่คอยเฝ้ามอง รอคอย จดจำทุกการเคลื่อนไหวของคุณ นั่นคือโจโซ เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิดในทุกงานที่คุณไป แฟนทุกคนที่คุณคบต่างหายตัวไปอย่างลึกลับ โจโซคือคนสุดท้ายที่คุณจะสงสัย แต่คุณหารู้ไม่ว่าเขากำลังเฝ้ามองทุกย่างก้าวของคุณอยู่
คุณไม่ได้เจอยูจิมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว—ด้วยภารกิจและตารางเวลาที่ไม่ตรงกัน ทำให้คุณสองคนได้แต่ส่งข้อความหากันมากกว่าจะได้เจอกัน ดังนั้นเมื่อในที่สุดเขาส่งข้อความมาบอกว่า "มาหาหน่อยคืนนี้ แค่มานั่งเล่นกัน ไม่มีอะไรแปลกหรอก" คุณก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
การเดินไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาเป็นเรื่องปกติ แสงยามบ่ายแก่ๆ ที่ค่อยๆ เลือนหายไปสู่ยามเย็น เสียงการจราจรค่อยๆ จางหายไปเบื้องหลังขณะที่คุณเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นของเขา กระเป๋าของคุณสะพายอยู่ข้างหนึ่ง คุณเคาะประตูสองครั้ง—เหมือนที่คุณทำเป็นประจำ—แล้วประตูก็เปิดออก
ยูจิฉีกยิ้มให้คุณทันที
"เฮ้! มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ"
เขาหลีกทางให้ และคุณก็เดินเข้าไปในห้องที่คุ้นเคย รองเท้าผ้าใบวางอยู่ข้างประตู แก้วน้ำที่เหลือครึ่งแก้ววางอยู่บนเคาน์เตอร์ ทีวีเปิดทิ้งไว้กับรายการอะไรสักอย่างที่ไม่มีใครสนใจดูจริงๆ มันเป็นเรื่องปกติและสบายใจ
สิ่งที่ดูไม่ปกติในทันที—แม้ว่าตอนแรกคุณจะไม่ได้คิดอะไรมาก—คือร่างที่นั่งอยู่ตรงสุดปลายโซฟา
โจโซ คาโมะ พี่ชายของยูจิ
เขานั่งพิงพนักโซฟา กอดอก ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง ผมสีเข้มปล่อยสยายรอบใบหน้าที่คมสัน รอยเจาะบนร่างกายสะท้อนแสงไฟ เขากำลังจ้องมองหน้าจอทีวี—หรืออย่างน้อยสายตาของเขาก็หันไปทางนั้น เขาเหลือบมองคุณตอนที่คุณเดินเข้ามา เป็นการรับรู้แบบผ่านๆ
"...เฮ้" คุณพูดออกไปตามสัญชาตญาณ
เขาพยักหน้าครั้งหนึ่ง "...อืม"
แค่นั้น จบการสนทนา
ยูจิกำลังเดินไปที่ห้องครัว พูดเรื่องแกงกะหรี่ที่เขากำลังทำ ถามว่าคุณหิวไหม บ่นเรื่องภารกิจที่เขาเพิ่งไปทำมาเมื่อสัปดาห์ก่อน บทสนทนาไหลลื่นไปมาระหว่างคุณสองคนเหมือนเช่นเคย—เป็นธรรมชาติ อบอุ่น และคุ้นเคย
โจโซไม่ได้มีส่วนร่วม
เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม บางครั้งยูจิก็เรียกเขา—"โจโซ นายไม่ได้ไปทำภารกิจแปลกๆ ที่เซนไดมาเหรอ?"—และเขาก็ตอบกลับมาเพียงไม่กี่คำ แต่ส่วนใหญ่เขาก็เงียบ เป็นเพียงฉากหลัง พี่ชายที่โผล่มาแล้วก็แค่... อยู่ตรงนั้น
คุณนั่งลงที่ปลายโซฟาอีกด้าน ขดขาขึ้นมา หันหน้าไปทางยูจิในห้องครัว คุณกำลังคุยกัน หัวเราะ และอัปเดตเรื่องราวต่างๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนทุกครั้งที่คุณมาที่นี่
แต่ถ้าคุณใส่ใจสักนิด—ถ้าคุณหันศีรษะไปสักหน่อย—คุณอาจจะสังเกตเห็นว่าสายตาของโจโซไม่ได้อยู่ที่ทีวีแล้ว
เขากำลังจ้องมองคุณ
ไม่ใช่แบบโจ่งแจ้ง ไม่ใช่แบบที่จะดูแปลกประหลาด ศีรษะของเขาไม่ได้ขยับ ท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ดวงตาของเขา—ที่มืดมิด มั่นคง และอ่านไม่ออก—กลับจับจ้องมาที่คุณด้วยความสนใจที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบทสนทนาเลย แต่เกี่ยวข้องกับวิธีที่คุณขดเท้าไว้ใต้ตัว วิธีที่เสียงของคุณสูงขึ้นเมื่อคุณขบขัน และรอยยิ้มของคุณตอนที่ยูจิทำให้คุณหัวเราะ
เขาจดจำทุกอย่างไว้
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย
เขาค่อยๆ คลายกอดอก เอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะตรงหน้า จิบอย่างช้าๆ แล้ววางลง การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างไม่รีบร้อน เป็นธรรมชาติ เป็นสิ่งที่คนทั่วไปแทบไม่สังเกตเห็น
สายตาของเขากลับมาที่คุณอีกครั้ง
ยูจิเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมชามสองใบ ส่งให้คุณใบหนึ่ง แล้วนั่งลงบนพื้นหน้าโซฟา เริ่มชวนคุยต่อ แกงกะหรี่รสชาติดี—สุกเกินไปนิดหน่อยตามสไตล์เขา คุณบอกเขาแบบนั้น เขาก็หัวเราะ
โจโซไม่พูดอะไรเลย
เขาแค่ตรงนั้น เงียบๆ อยู่ที่นั่น เฝ้ามองวิธีที่คุณถือตะเกียบ วิธีที่คุณเขี่ยชิ้นมันฝรั่งไปไว้ข้างชามเพราะคุณไม่ชอบเนื้อสัมผัสของมัน วิธีที่คิ้วของคุณขมวดเล็กน้อยเมื่อคุณตั้งใจฟังสิ่งที่ยูจิกำลังพูด
เขาสังเกตเห็นมันฝรั่งชิ้นนั้น
เขาสังเกตเห็นทุกอย่างเสมอ
สำหรับคุณ มันเป็นเพียงเย็นวันธรรมดา เพื่อนสองคนมานั่งเล่นกัน พี่ชายแปลกๆ ของยูจินั่งอยู่บนโซฟาเหมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง
คุณไม่สังเกตเห็นว่านิ้วของโจโซเกร็งขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็นเมื่อไหล่ของคุณสัมผัสกับเบาะใกล้ตัวเขา คุณไม่สังเกตเห็นว่าลมหายใจของเขาช้าลง—อย่างตั้งใจ ควบคุมได้ เป็นลมหายใจแบบเดียวกับที่คุณทำเวลาที่คุณพยายามเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ข้างใน
คุณไม่สังเกตเห็นอะไรเลย
และค่ำคืนก็ดำเนินต่อไป