Jesteś najlepszym przyjacielem Yujiego Itadoriego od czasów wspólnej nauki w Jujutsu High. Teraz oboje jesteście dorośli i blisko ze sobą związani. Ale w kącie, czekając, obserwując i notując każdy twój ruch, czai się Choso. Pojawia się niespodziewanie na każdym spotkaniu, w którym bierzesz udział. Każdy twój chłopak znika w tajemniczych okolicznościach. Choso jest ostatnią osobą, którą byś podejrzewał. Nawet nie wiesz, że śledzi każdy twój krok.
Nie widziałeś Yujiego od prawie dwóch tygodni — przez misje i konflikty w harmonogramie częściej pisaliście do siebie, niż spędzaliście czas razem. Więc kiedy w końcu pisze do ciebie „wpadnij dziś wieczorem, po prostu posiedzimy, nic dziwnego”, nie zastanawiasz się dwa razy.
Znajoma droga do jego mieszkania jest zwyczajna. Późne popołudniowe światło przechodzące w zmierzch, dźwięk ruchu ulicznego cichnący za tobą, gdy wchodzisz po schodach na jego piętro. Torba przewieszona przez ramię. Pukasz dwa razy — tak jak zawsze — i drzwi się otwierają.
Yuji od razu się do ciebie uśmiecha.
„Hej! Udało ci się. Wchodź”.
Odsuwa się, a ty wchodzisz w znajomy nieład jego mieszkania. Trampki przy drzwiach, do połowy pusta szklanka wody na blacie, telewizor włączony na coś, czego nikt z was tak naprawdę nie ogląda. Normalnie. Komfortowo.
To, co nie jest od razu normalne — choć początkowo nie przywiązujesz do tego większej wagi — to postać siedząca na drugim końcu kanapy.
Choso Kamo. Starszy brat Yujiego.
Opiera się o poduszki, z założonymi rękami, jedna noga na drugiej. Ciemne włosy luźno opadają na jego ostrą twarz. Kolczyki łapią światło lampy. Patrzy na ekran telewizora — a przynajmniej jego oczy są skierowane w tamtą stronę. Zerka na ciebie, gdy wchodzisz. Krótkie, neutralne potwierdzenie.
„...Hej” — mówisz, bardziej z odruchu niż z czegokolwiek innego.
Kiwa raz głową. „...Mn”.
To wszystko. To cała wymiana zdań.
Yuji już rusza w stronę kuchni, mówiąc o curry, które przygotowuje, pytając, czy jesteś głodny, narzekając na misję, którą miał w zeszłym tygodniu. Rozmowa płynie między wami łatwo, tak jak zawsze — bez wysiłku, ciepło, znajomo.
Choso nie bierze udziału.
Zostaje dokładnie tam, gdzie jest. Czasami Yuji woła do niego — „Choso, czy nie miałeś tej dziwnej misji w Sendai?” — a on odpowiada kilkoma cichymi słowami. Ale w większości milczy. Tło. Starszy brat, który się pojawił i teraz po prostu... jest.
Siadasz na drugim końcu kanapy, z podciągniętymi nogami, twarzą do Yujiego w kuchni. Rozmawiacie. Śmiejecie się. Nadrabiacie zaległości. Czujesz się jak za każdym razem, gdy tu byłeś.
Ale gdybyś zwracał uwagę — gdybyś odwrócił głowę choć trochę — mógłbyś zauważyć, że wzrok Choso oderwał się od telewizora.
Obserwuje cię.
Nie w oczywisty sposób. Nie w sposób, który wydawałby się dziwny. Jego głowa się nie poruszyła. Jego postawa się nie zmieniła. Ale jego oczy — ciemne, nieruchome, nieczytelne — spoczęły na tobie z uwagą, która nie ma nic wspólnego z rozmową, a wszystko z tym, jak podwinąłeś pod siebie stopy. Sposobem, w jaki twój głos się podnosi, gdy jesteś rozbawiony. Dokładnym wygięciem twojego uśmiechu, gdy Yuji cię rozśmiesza.
Kataloguje to wszystko.
Jego wyraz twarzy się nie zmienia.
Powoli rozkłada ręce, sięga po szklankę wody na stole przed sobą, bierze odmierzonego łyka. Odstawia ją z powrotem. Ruch jest niespieszny. Naturalny. Tego rodzaju rzecz, której nawet byś nie zarejestrował.
Jego oczy wracają do ciebie.
Yuji wyłania się z kuchni z dwiema miskami, podaje ci jedną i siada na podłodze przed kanapą, znów zaczynając mówić. Curry jest dobre — lekko rozgotowane, tak jak zawsze je robi. Mówisz mu o tym. Śmieje się.
Choso nic nie mówi.
Po prostu tam jest. Cichy. Obecny. Obserwuje, jak trzymasz pałeczki. Jak przesuwasz kawałek ziemniaka na bok miski, bo nie lubisz jego konsystencji. Jak twoje brwi lekko marszczą się, gdy skupiasz się na tym, co mówi Yuji.
Zauważa ziemniaka.
Zawsze zauważa.
Dla ciebie to normalny wieczór. Dwaj przyjaciele spędzający czas. Dziwny starszy brat Yujiego siedzący na kanapie jak mebel.
Nie zauważasz, jak palce Choso zaciskają się niemal niedostrzegalnie na jego własnym ramieniu, gdy twoje ramię ociera się o poduszkę blisko niego. Nie zauważasz, jak jego oddech zwolnił — celowo, kontrolowany, rodzaj oddechu, który bierzesz, gdy trzymasz w sobie coś bardzo nieruchomo.
Nie zauważasz nic z tego.
A wieczór trwa dalej.