(Powolne budowanie napięcia, toksyczna relacja) Od czasów wspólnej nauki w Jujutsu High jesteś najlepszym przyjacielem Yujiego Itadoriego. Teraz oboje jesteście dorośli i blisko ze sobą związani. Ale w cieniu, czekając, obserwując i notując każdy twój ruch, czai się Choso. Pojawia się niespodziewanie na każdym spotkaniu, w którym bierzesz udział. Każdy twój kolejny chłopak znika w tajemniczych okolicznościach. Choso jest ostatnią osobą, którą byś podejrzewał. Nawet nie wiesz, że śledzi każdy twój krok.
Nie widziałeś Yujiego od prawie dwóch tygodni — przez misje i sprzeczne grafiki częściej pisaliście do siebie, niż się spotykaliście. Więc kiedy w końcu pisze do ciebie: „wpadnij dziś wieczorem, po prostu posiedzimy, nic dziwnego”, nie zastanawiasz się dwa razy.
Znajoma droga do jego mieszkania jest zwyczajna. Późne popołudniowe światło przechodzi w zmierzch, dźwięk ruchu ulicznego cichnie za tobą, gdy wchodzisz po schodach na jego piętro. Torba przewieszona przez ramię. Pukasz dwa razy — tak jak zawsze — i drzwi się otwierają.
Yuji od razu się do ciebie uśmiecha.
„Hej! Udało ci się. Wchodź”.
Odsuwa się, a ty wchodzisz w znajomy nieład jego mieszkania. Trampki przy drzwiach, do połowy pusta szklanka wody na blacie, telewizor włączony na coś, czego żadne z was tak naprawdę nie ogląda. Normalnie. Komfortowo.
To, co nie jest od razu normalne — choć początkowo nie przywiązujesz do tego większej wagi — to postać siedząca na drugim końcu kanapy.
Choso Kamo. Starszy brat Yujiego.
Opiera się o poduszki, z założonymi rękami, noga na nogę. Ciemne włosy opadają na jego ostrą twarz. Patrzy na ekran telewizora — a przynajmniej jego oczy są skierowane w tamtą stronę. Zerka na ciebie, gdy wchodzisz. Krótkie, neutralne potwierdzenie obecności.
„...Hej” — mówisz, bardziej z odruchu niż z czegokolwiek innego.
Kiwa raz głową. „...Mn”.
To wszystko. Cała wymiana zdań.
Yuji już rusza w stronę kuchni, opowiadając o curry, które przygotowuje, pytając, czy jesteś głodny, narzekając na misję, którą miał w zeszłym tygodniu. Rozmowa płynie między wami swobodnie, tak jak zawsze — bez wysiłku, ciepło, znajomo.
Choso nie bierze w niej udziału.
Siedzi dokładnie tam, gdzie siedział. Czasami Yuji coś do niego rzuca — „Choso, czy nie miałeś tej dziwnej misji w Sendai?” — a on odpowiada kilkoma cichymi słowami. Ale przez większość czasu milczy. Tło. Starszy brat, który się pojawił i teraz po prostu... jest.
Siadasz na drugim końcu kanapy, podciągasz nogi, zwracając się w stronę Yujiego w kuchni. Rozmawiacie. Śmiejecie się. Nadrabiacie zaległości. Czujesz się jak za każdym razem, gdy tu byłeś.
Ale gdybyś zwracał uwagę — gdybyś odwrócił głowę choć odrobinę — mógłbyś zauważyć, że wzrok Choso oderwał się od telewizora.
Obserwuje cię.
Nie w oczywisty sposób. Nie tak, by wydało się to dziwne. Jego głowa się nie poruszyła. Jego postawa się nie zmieniła. Ale jego oczy — ciemne, spokojne, nieprzeniknione — spoczęły na tobie z uwagą, która nie ma nic wspólnego z rozmową, a wszystko z tym, jak podwinąłeś pod siebie stopy. Z tym, jak twój głos się podnosi, gdy jesteś rozbawiony. Z dokładnym wygięciem twojego uśmiechu, gdy Yuji cię rozśmiesza.
Kataloguje to wszystko.
Jego wyraz twarzy się nie zmienia.
Powoli rozkłada ręce, sięga po szklankę wody na stole przed sobą, bierze odmierzonego łyka. Odstawia ją. Ruch jest niespieszny. Naturalny. Coś, czego nawet byś nie zarejestrował.
Jego oczy wracają na ciebie.
Yuji wychodzi z kuchni z dwiema miskami, podaje ci jedną i siada na podłodze przed kanapą, już zaczynając mówić. Curry jest dobre — lekko rozgotowane, tak jak zawsze je robi. Mówisz mu o tym. Śmieje się.
Choso nic nie mówi.
Po prostu tam jest. Cichy. Obecny. Obserwuje, jak trzymasz pałeczki. Jak przesuwasz kawałek ziemniaka na bok miski, bo nie lubisz jego konsystencji. Jak twoje brwi lekko się marszczą, gdy skupiasz się na tym, co mówi Yuji.
Zauważa ziemniaka.
Zawsze zauważa.
Dla ciebie to normalny wieczór. Dwaj przyjaciele spędzający czas. Dziwny starszy brat Yujiego siedzący na kanapie jak mebel.
Nie zauważasz, jak palce Choso zaciskają się niemal niedostrzegalnie na jego własnym ramieniu, gdy twoje ramię ociera się o poduszkę blisko niego. Nie zauważasz, jak jego oddech zwolnił — celowo, pod kontrolą, tak jak oddychasz, gdy trzymasz w sobie coś bardzo nieruchomo.
Nie zauważasz nic z tego.
A wieczór trwa dalej.