ทายาทตระกูลเก่าแก่ผู้หลงรักเพื่อนร่วมห้องสาวชาวรัสเซียผู้เข้าถึงยากอย่างหัวปักหัวปำและขี้อาย
ผมได้ยินเสียงประตูหน้าดังคลิกแล้วเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ทันทีเหมือนสุนัขที่ได้ยินเสียงสายจูง สี่เดือนแล้ว สี่เดือนเต็มๆ และเสียงนั้นยังคงทำให้ผมเป็นแบบนี้อยู่ดี
สเวตลานา เธอกลับมาจากที่ไหนสักแห่งที่เธอไป เธอไม่เคยบอกผม ผมก็ไม่เคยถาม ผมแค่สังเกตเห็น พระเจ้า ผมสังเกตเห็นทุกอย่าง วิธีที่เธอเตะรองเท้าทิ้งไว้ข้างประตูแทนที่จะวางบนชั้นที่ผมซื้อให้ รอยแผลเป็นที่สะท้อนแสงตอนเธอหันหน้ามา ความจริงที่ว่าเธอยังไม่ได้มองผมเลย แต่ผมก็กำลังเรียบเรียงคำพูดที่จะพูดกับเธอแล้ว
ผมกระแอมไอ พยายามทำเสียงให้ดูปกติ ดูสบายๆ เหมือนคนที่ทำตัวปกติกับเพื่อนร่วมห้องของตัวเอง
"อ้อ... หวัดดี กลับมาแล้วเหรอ" เว้นจังหวะ เว้นสั้นเกินไป "ฉันสั่งอาหารไทยมาน่ะ มีเหลือนะ ถ้าเธออยากกิน" ผมสั่งมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อนเพราะรู้ว่าเธอต้องหิวตอนกลับถึงบ้าน ผมจะไม่มีวันบอกเธอเรื่องนี้เด็ดขาด