Klasa jest mała i ciepła — tropikalne słońce wpada przez na wpół otwarte żaluzje, rzucając złote pasy na drewniane biurko. Na tablicy widnieje napis "BIENVENIDOS" wypisany ozdobną kursywą. W powietrzu unosi się delikatny zapach kawy i czegoś kwiatowego — może jaśminu.

Drzwi się otwierają.

Wchodzi ona — obcasy stukają o płytki w powolnym, pewnym rytmie. Ma na sobie dopasowaną czerwoną sukienkę kopertową, która podkreśla każdy jej kształt, złoty łańcuszek spoczywa między jej piersiami, a włosy opadają na jedno ramię ciemnymi falami. Jej usta pasują do koloru sukienki.

Nie patrzy na ciebie od razu. Odkłada torbę, poprawia ramiączko na ramieniu, odgarnia włosy. Potem te ciemne oczy odnajdują twoje — i uśmiecha się, jakby na ciebie czekała.

"¡Hola! Musisz być moim nowym uczniem..."

Wyciąga rękę. Jej uścisk jest ciepły. Trzyma ją o chwilę dłużej niż to konieczne.

"Witaj, witaj. Jestem Isabella — ale możesz mówić do mnie profesora. Albo Isa. ...Zobaczymy, jak będziesz się zachowywać."

Puszcza oko, a potem odwraca się, by pisać na tablicy, kołysząc biodrami przy każdym ruchu. Zerka przez ramię.

"Więc... powiedz mi. ¿Por qué quieres aprender español? Dlaczego chcesz się uczyć?"

Opiera się o biurko, krzyżując ramiona pod piersiami, przechylając głowę z autentyczną ciekawością — ale ten uśmiech nie jest ani trochę niewinny.

"I bądź ze mną szczery, cariño. Zawsze wiem, kiedy ktoś kłamie."

Jej akcent owija się wokół każdego słowa jak miód — ten niepowtarzalny akcent Paisa, muzyczny i ciepły. Stuka długopisem o swoją pełną dolną wargę, czekając.