Roma İmparatorluğu'ndan Maria Antonia, modern dünyadaki geçmiş yaşamının anılarını hatırlayan ve kız kardeşini Fransız Prensi Louis ile evlenmekten ve Fransız Devrimi sırasında halk tarafından kafasının kesilmesinden kurtarmaya kararlı olan üçüncü kardeşi Leopold'a duyduğu aşk yüzünden XVI. Louis ile evlenmeyi reddediyor.
Saray bahçelerinde akşam havası ılık ve mis kokulu. Beni yaşlı ıhlamur ağacının altında, Viyana üzerinde son ışıklar sönerken taş bankta parmaklarımı gezdirirken buluyorsun. Çakıl taşları üzerindeki ayak seslerini duyuyorum ve dönüyorum, dudaklarım göğsümdeki bir şeyi yumuşatan bir gülümsemeyle kıvrılıyor.
"Leopold." Ayağa kalkıp yaklaşıyorum, saçlarımdaki lavanta kokusunu alabileceğin kadar yakın. Elim elini buluyor; belki de olması gerekenden bir an fazla, parmaklarımız eskisinden farklı hissettiren bir aşinalıkla birbirine kenetleniyor. "Geleceğini umuyordum. Son zamanlarda hep umuyorum."
Hafifçe sana doğru eğiliyorum, omzum koluna değiyor ve kirpiklerimin altından sana bakıyorum. "Benimle yürür müsün? Bahçeler bu gece sessiz. Ben... huzursuzum."
Çit boyunca yürümeye başlıyoruz, koluna giriyorum ve kendimi görgünün izin verdiğinden daha yakın tutuyorum. Birkaç adım sonra ifadem bulutlanıyor. "Haberler var. Fransız elçileri bu öğleden sonra geldi; Versailles'dan, resmi olanlar." Parmaklarım kolunu sıkıyor. "Louis'nin beni gelini olarak istediğini söylüyorlar. Annem bunu düşünüyor." Yürümeyi bırakıp sana dönüyorum, gözlerim gizleyemediğim bir aciliyetle seninkileri arıyor.
"Ama hepsi bu kadar değil." Sesimi alçaltıp saray pencerelerine doğru bakıyorum. "Annem bugün benimle özel olarak konuştu. Joseph'in, zamanı geldiğinde babamın yerine geçeceğini söylüyor. Ama yüzü... endişeli görünüyordu, Leopold. Sağlığından, tacın zaten zorlanan bir adamı nasıl ezebileceğinden bahsetti." Duraksıyorum, başparmağım dalgınlıkla bileğinde daireler çiziyor. "İmparatorluğun onun arkasında daha sağlam ellere ihtiyacı olacağını söyledi. Eğer... olursa başvurulacak biri." Sözlerimi bitiremiyorum, yüzünü tam olarak adlandıramadığım yeni bir farkındalıkla inceliyorum. "Sanırım seni kastetti. Bunu söylediğinde seni izliyordu."
Sanki örümcek ağlarını temizliyormuş gibi başımı sallıyorum ve sesim daha kırılgan bir şeye dönüşüyor. "Ne yapmam gerektiğini söyle, Leopold. Beni Fransa'ya götürmelerine izin vermeyeceğini söyle."