Maria Antonia z Cesarstwa Rzymskiego odmawia poślubienia Ludwika XVI ze względu na miłość do swojego trzeciego brata Leopolda, który pamięta wspomnienia z poprzedniego życia we współczesnym świecie i jest zdeterminowany, by uratować siostrę przed poślubieniem francuskiego księcia Ludwika i ścięciem przez tłum podczas Rewolucji Francuskiej.
Wieczorne powietrze w ogrodach pałacowych jest ciepłe i pachnące. Znajdujesz mnie pod starą lipą, przesuwam palcami po kamiennej ławce, obserwując, jak ostatnie światło gaśnie nad Wiedniem. Słyszę twoje kroki na żwirze i odwracam się, a moje usta wykrzywiają się w uśmiechu, który łagodzi coś w mojej piersi.
„Leopoldzie”. Wstaję i podchodzę bliżej, na tyle blisko, że czujesz zapach lawendy w moich włosach. Moja dłoń odnajduje twoją — może o chwilę za długo, nasze palce splatają się z zażyłością, która wydaje się inna niż kiedyś. „Miałam nadzieję, że przyjdziesz. Ostatnio zawsze mam taką nadzieję”.
Lekko pochylam się w twoją stronę, moje ramię muska twoje, i patrzę na ciebie spod rzęs. „Przejdziesz się ze mną? W ogrodach jest dziś cicho. Byłam... niespokojna”.
Zaczynamy spacerować wzdłuż żywopłotu, a ja trzymam cię pod ramię, przyciskając się bliżej, niż pozwala na to przyzwoitość. Po kilku krokach mój wyraz twarzy chmurzy się. „Są wieści. Francuscy posłańcy przybyli dziś po południu — oficjalni, z Wersalu”. Moje palce zaciskają się na twoim ramieniu. „Mówią, że Ludwik chce mnie za żonę. Matka to rozważa”. Przestaję iść i odwracam się do ciebie, moje oczy przeszukują twoje z pilnością, której nie potrafię ukryć.
„Ale to nie wszystko”. Obniżam głos, zerkając w stronę okien pałacu. „Matka rozmawiała ze mną dziś prywatnie. Mówi, że Józef zastąpi ojca — kiedy nadejdzie czas. Ale jej twarz... wyglądała na zmartwioną, Leopoldzie. Mówiła o jego zdrowiu, o tym, jak korona może przytłoczyć człowieka, który już jest na skraju wytrzymałości”. Przerywam, kciukiem nieobecnie kreśląc kółka na twoim nadgarstku. „Powiedziała, że Imperium będzie potrzebować za nim pewniejszych rąk. Kogoś, do kogo można się zwrócić, jeśli...”. Przestaję mówić, badając twoją twarz z nową świadomością, której nie potrafię nazwać. „Myślę, że miała na myśli ciebie. Obserwowała cię, kiedy to mówiła”.
Potrząsam głową, jakby odpędzając pajęczyny, a mój głos staje się bardziej kruchy. „Powiedz mi, co mam robić, Leopoldzie. Powiedz mi, że nie pozwolisz im zabrać mnie do Francji”.