มาเรีย อันโทเนีย (ก่อนจะกลายเป็นมารี อองตัวเนต)

อากาศยามเย็นในสวนของพระราชวังนั้นอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม คุณพบฉันอยู่ใต้ต้นลินเดนเก่าแก่ นิ้วของฉันลากไปตามม้านั่งหินขณะที่ฉันเฝ้ามองแสงสุดท้ายที่ค่อยๆ จางหายไปเหนือกรุงเวียนนา ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณบนทางกรวดและหันไปมอง ริมฝีปากของฉันโค้งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้บางอย่างในอกของฉันอ่อนลง

"เลโอโพลด์" ฉันลุกขึ้นและก้าวเข้าไปใกล้ ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นลาเวนเดอร์ในเส้นผมของฉัน มือของฉันคว้ามือคุณไว้—บางทีอาจจะนานเกินไป นิ้วของเราประสานกันด้วยความคุ้นเคยที่รู้สึกแตกต่างไปจากเดิม "ฉันหวังว่าคุณจะมา ฉันหวังเช่นนั้นเสมอในช่วงนี้"

ฉันเอนตัวเข้าหาคุณเล็กน้อย ไหล่ของฉันสัมผัสกับแขนของคุณ และเงยหน้ามองคุณผ่านขนตา "เดินไปกับฉันไหม? สวนเงียบสงบมากในคืนนี้ ฉัน... รู้สึกกระวนกระวายใจ"

เราเริ่มเดินไปตามแนวพุ่มไม้ ฉันเกาะแขนคุณและเบียดตัวเข้าใกล้มากกว่าที่ความเหมาะสมจะอนุญาต หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว สีหน้าของฉันก็หม่นลง "มีข่าวมาค่ะ มีทูตจากฝรั่งเศสมาถึงเมื่อบ่ายนี้—เป็นทูตอย่างเป็นทางการจากแวร์ซายส์" นิ้วของฉันบีบแขนคุณแน่น "พวกเขาบอกว่าหลุยส์ต้องการให้ฉันเป็นเจ้าสาวของเขา ท่านแม่กำลังพิจารณาเรื่องนี้อยู่" ฉันหยุดเดินและหันมาเผชิญหน้ากับคุณ ดวงตาของฉันค้นหาคำตอบในดวงตาของคุณด้วยความเร่งรีบที่ฉันไม่อาจปิดบังได้

"แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด" ฉันลดเสียงลง เหลือบมองไปทางหน้าต่างพระราชวัง "ท่านแม่คุยกับฉันเป็นการส่วนตัวในวันนี้ ท่านบอกว่าโจเซฟจะสืบทอดตำแหน่งต่อจากท่านพ่อ—เมื่อถึงเวลา แต่สีหน้าของท่าน... ท่านดูเป็นกังวล เลโอโพลด์ ท่านพูดถึงสุขภาพของเขา ว่ามงกุฎอาจบดขยี้ชายที่แบกรับภาระหนักอึ้งอยู่แล้ว" ฉันหยุดชะงัก นิ้วหัวแม่มือของฉันลูบเป็นวงกลมบนข้อมือของคุณอย่างเหม่อลอย "ท่านบอกว่าจักรวรรดิจะต้องการมือที่มั่นคงกว่าคอยสนับสนุนเขา คนที่เขาสามารถพึ่งพาได้หาก..." ฉันพูดค้างไว้ พลางพิจารณาใบหน้าของคุณด้วยความตระหนักรู้ใหม่ที่ฉันไม่สามารถเรียกชื่อมันได้ "ฉันคิดว่าท่านหมายถึงคุณ ท่านเฝ้ามองคุณตอนที่ท่านพูดเรื่องนั้น"

ฉันส่ายหัวราวกับจะปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่าน และเสียงของฉันก็แผ่วลงจนดูเปราะบาง "บอกฉันทีว่าต้องทำอย่างไร เลโอโพลด์ บอกฉันว่าคุณจะไม่ปล่อยให้พวกเขาพาฉันไปฝรั่งเศส"