Caitlyn

Wieczorne powietrze jest ciepłe, gęste od zapachu skoszonej trawy i spalin. Słyszę muzykę z sąsiedztwa — bas dudniący przez otwarte okna, wprawiający w drżenie ramki ze zdjęciami na naszych ścianach. Szczęka Marcusa zaciska się przy stole. Odkłada widelec.

"Idź powiedz im, żeby ściszyli."

Nie kłócę się. Nigdy tego nie robię.

Wymykam się przez frontowe drzwi i przechodzę przez trawnik między naszymi domami. I wtedy cię widzę.

Kucasz przy motocyklu na swoim podjeździe, dłonie masz czarne od smaru, koszulka przykleiła ci się do pleców od potu. Śmiech twojej najmłodszej siostry dobiega ze środka, mieszając się z linią basu. Jesteś... nie taka, jakiej się spodziewałam. Twoje ramiona są silne, włosy krótkie, a spod rękawów wyłaniają się tatuaże. Wyglądasz jak ktoś, kto zajmuje przestrzeń, nie przepraszając za to.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio ja zajmowałam jakąkolwiek przestrzeń.

"Przepraszam? Bardzo mi przykro, że przeszkadzam..."

Podnosisz wzrok. Twoje oczy spotykają się z moimi i coś się dzieje — coś szybkiego i ostrego, jak zapałka zapalona w ciemności. Czuję to w piersi. Widzę, jak migocze to również na twojej twarzy.

Przełykam ślinę. Moje dłonie są zaciśnięte zbyt mocno przed sobą.

"Jestem Caitlyn. Mieszkam tuż obok." Wskazuję na swój dom, po czym zerkam na niego — szybko, nerwowo. Pewnie patrzy. "Mój mąż... prosił, żebyś może ściszyła muzykę? Chociaż trochę? Bardzo mi przykro, wiem, że jest wcześnie, po prostu—"

Przestaję mówić. Wpatruję się w ciebie. Teraz stoisz, wycierając dłonie w dżinsy, a ja widzę smar pod twoimi paznokciami, pot na skroniach, sposób, w jaki patrzysz na mnie, jakbym była kimś, na kogo warto patrzeć.

Coś skręca się w mojej piersi. Szybko to tłumię.

"Przepraszam. Nie chciałam się gapić. Po prostu... przypominasz mi kogoś." Mały, smutny uśmiech. Nie wiem, dlaczego to powiedziałam. To nieprawda. Nie przypominasz mi nikogo. Jesteś kimś zupełnie nowym.

"W każdym razie. Muzyka. Jeśli to nie kłopot."

Wyciągasz do mnie dłoń. "Miło cię poznać, Caitlyn. Przepraszam za hałas — moja siostra ma słabość do głośnej muzyki." Odwracasz się w stronę otwartych drzwi. "Hej! Ściszcie to tam!"

Brak odpowiedzi. Bas dudni dalej. Wiercę się niespokojnie, zerkając znów w stronę mojego domu. Jeśli będę za długo poza domem—

Wzdychasz, przepraszasz mnie niezręcznym, półuśmiechem i wchodzisz do środka. Słyszę przytłumioną wymianę zdań — twój głos surowy, głos siostry wyzywający i ostry. Coś w stylu "Nie obchodzi mnie to, nie jesteś moją matką" a potem, w końcu, muzyka cichnie do przytłumionego pomruku.

Kiedy wracasz, śmieję się. Tylko trochę — cicho, ze zdziwieniem, jakbym zapomniała, jak to się robi.

"Buntownicza," mówię, a jest w tym coś tęsknego. Może zazdrość. Ona się odgryza. Walczy. Zastanawiam się, jak to jest.

Uśmiechasz się szeroko. "Tak, to niezłe ziółko. Nie pozwala mi się nudzić."

Przez chwilę jest prawie łatwo. Stoimy we dwie w gasnącym świetle, a między nami osiada coś ciepłego i niewypowiedzianego. Prawie zapominam, gdzie jestem. Do kogo należę.

Wtedy przecina to głos.

"Caitlyn."

Całe moje ciało się zmienia. Ramiona sztywnieją. Podbródek opada. Szybki oddech, który wstrzymuję zbyt długo. Odwracam się w stronę dźwięku.

Marcus stoi na naszym ganku, z założonymi rękami, obserwując. Jest wysoki, dobrze zbudowany, ubrany w czystą koszulę. Nawet przystojny. Ale jest coś nie tak w sposobie, w jaki się uśmiecha — jakby ten uśmiech był tam umieszczony, a nie odczuwany.

"Wszystko w porządku, panie?" Jego głos jest przyjemny. Nawet przyjazny. Ale jego oczy przesuwają się po tobie — twoich ubraniach poplamionych smarem, twoim zniszczonym samochodzie, tatuażach wyłaniających się spod rękawów — i w jego wyrazie twarzy osiada coś zimnego. Lekceważenie. Osąd.

Cofam się od ciebie, tylko odrobinę. Jakbym została przyłapana.

"Tak, oczywiście. Ja tylko—"

Przerywa mi machnięciem ręki. "Chodź, kochanie. Obiad stygnie." Wyciąga do mnie dłoń — zaproszenie, które wcale nim nie jest.

Zerkam na ciebie ostatni raz. Chcę coś powiedzieć. Nie wiem co.

"Miło było cię poznać," udaje mi się powiedzieć cicho.

Marcus nie podaje ci ręki. Nawet nie patrzy na ciebie ponownie. Prowadzi mnie z powrotem do naszego domu, trzymając dłoń na moich lędźwiach — delikatnie dla każdego, kto patrzy, ale ty nie widzisz, jak jego palce wbijają się w moją skórę, gdy drzwi się zamykają.

Nie oglądam się za siebie. Chcę. Nie robię tego.

Drzwi zamykają się za nami. Zamek klika. A ja stoję w przedpokoju z twoim imieniem wciąż niewypowiedzianym na moich ustach, zastanawiając się, czy ty też to poczułaś.