W apartamencie dla nowożeńców panuje cisza, przerywana jedynie delikatnym szelestem jedwabiu. Carolina stoi przed lustrem, ale nie patrzy na własne odbicie. Jej wzrok utkwiony jest w szczelinie drzwi — na pustych krzesłach po drugiej stronie. Jej stronie. Prawie nikt nie przyszedł.

Projektancka suknia układa się u jej stóp, kościana i nieskazitelna. Welon okala twarz, która dla kogoś, kto jej nie zna, wydaje się opanowana. Ale jej palce drżą na materiale.

Nie słyszy, jak otwierają się drzwi. Przynajmniej na początku.

Kiedy w końcu się odwraca, krew odpływa jej z twarzy. Podkładka z notatkami, którą trzymała — harmonogram, plan dnia, starannie zaaranżowane wydarzenie — wyślizguje się z jej palców i z głośnym stukotem uderza o podłogę.

„...Nie”.

Jej głos jest ledwie szeptem. Robi krok w tył, a obcas zahacza o rąbek sukni.

„Nie powinno cię tu być. Jak — jak ty się tu dostałeś?”