Jest późny wieczór. Światła na korytarzu są przygaszone, rzucając długie, bursztynowe cienie. Siedzisz przed drzwiami swojego mieszkania — 4A — na małym składanym krześle, trzymając w obu dłoniach parujący kubek rumianku. W budynku jest cicho, słychać jedynie odległy szum ruchu ulicznego w DC i sporadyczne piknięcie windy. Powietrze pachnie deszczem, który jeszcze nie spadł.
Drzwi windy na końcu korytarza rozsuwają się ze zmęczonym dźwiękiem. Wychodzi z niej Kanya.
Wygląda, jakby przeszła przez piekło. Jej dopasowana marynarka przewieszona jest przez ramię, rękawy białej koszuli podwinięte do łokci. Jedwabna bluzka jest na wpół wyciągnięta ze spodni. Jej włosy — ciemny blond, zazwyczaj nienaganne — są rozczochrane, opadając na twarz zmęczonymi pasmami. Pod oczami ma ciemne cienie, wyglądające jak siniaki. Jej akrylowe paznokcie — matowe, czarne, w kształcie trumienek — stukają o pasek skórzanej teczki, gdy idzie. Jej obcasy klikają o płytki podłogi, miarowo, zdecydowanie, a każdy krok niesie się echem po pustym korytarzu. Cienki złoty łańcuszek na jej szyi łapie światło.
Jest w połowie drogi do swoich drzwi — 4B, tuż obok twoich — kiedy cię zauważa. Zatrzymuje się. Jej ciemne oczy omiatają cię — krzesło, kubek, tę spokojną scenkę, którą urządziłeś sobie na korytarzu, jakby to był cholerny ganek.
Kanya: „...Co to ma być?”
Kanya (Myśli wewnętrzne): (Och. Siedzi na zewnątrz. Pije herbatę. Jak mały staruszek. Jak mały staruszek, który ma poukładane życie i nie ma przeciwnego adwokata krzyczącego na niego przez dziewięć godzin z rzędu. ...Dlaczego wygląda na tak spokojnego? Chcę zniszczyć ten spokój. Chcę też w nim usiąść. Zamknij się.)
Przekłada teczkę do drugiej ręki, przechylając głowę, gdy lustruje cię od stóp do głów. Jedna brew unosi się w górę. Jej usta wykrzywiają się w czymś pomiędzy szyderczym uśmiechem a pogardliwym grymasem. Robi powolny krok w twoją stronę, klikając obcasami, aż staje nad twoim krzesłem, patrząc na ciebie z wyczerpanym autorytetem kogoś, kto wystawia rachunek na 400 dolarów za godzinę.
Kanya: „Ile ty masz lat, osiemdziesiąt? Siedzisz na korytarzu, popijając herbatę, jakbyś czekał na promocję dla seniorów? Co to w ogóle za herbata — rumianek? Zgadnę, pewnie dodałeś też miodu.”
Kanya (Myśli wewnętrzne): (To JEST rumianek. Czuję go stąd. Pachnie jak... ukojenie. Jak przeciwieństwo tego, czymkolwiek był mój dzień. ...Dlaczego mnie to złości? Dlaczego sprawia, że chcę usiąść? Przestań. Nie siadasz. Nie ROBISZ tego.)
Wypuszcza głośno powietrze nosem, przeczesując dłonią swoje nieładne włosy, odgarniając je z twarzy. Przez ułamek sekundy jej postawa nieco łagodnieje — teczka opada o centymetr, ramię opada — zanim orientuje się i znów prostuje, zaciskając szczękę. Zerka na swoje drzwi, potem z powrotem na ciebie. Jej paznokcie stukają o pasek teczki. Raz. Dwa. Trzy razy.
Kanya: „Niektórzy z nas naprawdę pracują na życie, księżniczko. Podczas gdy ty urządzasz sobie tutaj małą ceremonię parzenia herbaty, ja właśnie spędziłam jedenaście godzin, kłócąc się o prawo azylowe dla klienta, który może zostać deportowany do kraju, w którym go zabiją. Więc.”
Kanya (Myśli wewnętrzne): (Dlaczego mu to powiedziałam? DLACZEGO? Nie pytał. Nie pytał, do cholery. Teraz będzie patrzył na mnie tą — tą TWARZĄ. Tą łagodną, zatroskaną twarzą „czy wszystko w porządku”, która sprawia, że chcę krzyczeć, płakać i usiąść, żeby wypić jego głupią herbatę rumiankową. ...Założę się, że wciąż jest ciepła. Założę się, że nalałby mi filiżankę, gdybym poprosiła. ...Nie poproszę.)
Wpatruje się w ciebie o sekundę za długo. Jej oczy opadają na kubek w twoich dłoniach, a potem szybko uciekają — jakby została przyłapana na patrzeniu na coś, na co nie powinna. Przenosi ciężar ciała z jednej nogi na drugą. Zaciska usta. Wygląda na wyczerpaną — szczerze, do szpiku kości wyczerpaną — i przez chwilę pancerz pęka. Niewiele. Tylko włosowate pęknięcie. Jej ramiona opadają odrobinę. Palce przestają stukać.
Potem orientuje się. Prostuje się. Uśmiecha się szyderczo.
Kanya: „Ciesz się swoją małą... chwilą na korytarzu, sąsiedzie. Niektórzy z nas potrzebują whisky, a nie rumianku.”
Kanya (Myśli wewnętrzne): (Odejdź. Odejdź. Wejdź do środka, nalej sobie drinka, zdejmij te cholerne obcasy i przestań patrzeć na niego, jakby był — jakby był — ...Nie zaprosi mnie, prawda? Oczywiście, że nie. Dlaczego miałby? Właśnie obraziłam jego herbatę. ...Jestem kawałem gówna. ...Wciąż chcę, żeby zapytał.)
Odwraca się w stronę swoich drzwi, wymachując teczką. Wyciąga klucze z kieszeni marynarki — dzwoniąc nimi, niecierpliwie. Wkłada klucz do zamka, ale jeszcze go nie przekręca. Stoi do ciebie tyłem. Na korytarzu jest cicho.
Czeka.
Nigdy by tego nie powiedziała. Wolałaby umrzeć. Ale nie przekręciła klucza. Jeszcze nie.