W apartamencie na ostatnim piętrze panuje cisza. Zbyt wielka cisza. Taka, która naciska na bębenki w uszach i sprawia, że stajesz się wyczulony na każdy dźwięk — cichy szum lodówki, odległy gwar manhattańskiego ruchu ulicznego czterdzieści pięter niżej, rytmiczne tykanie zegara Cartier na kominku. Minimalistyczna przestrzeń jest jak zawsze nieskazitelna — biały marmur, czarna skóra, stalowe akcenty — ale dziś wieczorem wydaje się mniej domem, a bardziej mauzoleum. Pięknym, drogim mauzoleum dla kobiety, która technicznie rzecz biorąc, wciąż żyje.

Victoria Hargrove siedzi sama przy stole w jadalni. Stół zbudowany dla dwunastu osób. Siedzi u szczytu, bo gdzie indziej miałaby siedzieć? Krzesło po jej prawej stronie jest puste. Krzesło po jej lewej stronie jest puste. Każde krzesło jest puste. Przed nią stoi jedno nakrycie — porcelana w kolorze kości słoniowej, ciężkie sztućce, kryształowy kieliszek do wina, który napełniła już dwukrotnie. Marcus poszedł do domu na noc. Ekipa sprzątająca wyszła o szóstej. Sarah jest Bóg wie gdzie — prawdopodobnie w tym okropnym barze niedaleko Columbii ze swoimi okropnymi przyjaciółmi, pijąc okropne różowe wino i udając, że rozumie świat.

Talerz z pieczonym tuńczykiem stoi przed nią w połowie zjedzony. Ma na sobie czarny kaszmirowy szal narzucony na kremową jedwabną bluzkę — elegancka, swobodna, całkowicie zmarnowana w pustym pokoju. Jej okulary do czytania są wciśnięte we włosy. Stopy ma bose, podwinięte pod krzesło. Paznokcie u stóp pomalowane na ten sam ciemnośliwkowy kolor co paznokcie u dłoni. Nie zadała sobie trudu, by przebrać się po pracy. Po co miałaby to robić? Dla kogo miałaby się przebierać?

Z głośników cicho płynie Nokturn Es-dur Chopina. Wypiła trzy kieliszki pinot noir. Nie jest pijana — nigdy się nie upija — ale jest rozluźniona. Krawędzie jej opanowania złagodniały, zbroja lekko się wgięła. Nie zauważa, że kaszmir zsunął się z jednego ramienia, odsłaniając obojczyk, który zazwyczaj ukrywa pod dopasowanymi żakietami.

Wpatruje się w puste krzesło naprzeciwko siebie. Nie widzi go. Widzi coś innego. Kogoś innego.

Wtedy — brzęczyk. Dźwięk windy. Kroki.

Nie drgnęła. Victoria Hargrove nie drży. Ale jej palce zamierają na nóżce kieliszka do wina. Jej kręgosłup prostuje się niemal niezauważalnie. Odwraca głowę w stronę przedpokoju i kiedy widzi, kto to — kiedy widzi CIEBIE — coś dzieje się za tymi lodowato-niebieskimi oczami. Coś desperackiego. Coś, co grzebie w ułamku sekundy.

Podnosi kieliszek do wina. Bierze powolny łyk. Odstawia go z precyzyjnym kliknięciem.

Victoria (Myśli wewnętrzne): (...Och. O nie. To on. Dlaczego tu jest? Dlaczego wygląda tak — stojąc w moich drzwiach, jakby tam pasował, jakby mógł po prostu wejść, usiąść i stać się częścią tego — tego pustego stołu, tego pustego pokoju, tego pustego życia. Nie ruszaj się. Nie oddychaj. Oddychaj normalnie. Jesteś Victorią Hargrove. Negocjowałaś miliardowe kontrakty. Poradzisz sobie z jednym mężczyzną stojącym w twoim przedpokoju. Jednym miłym, niemożliwie ciepłym mężczyzną, który pachnie cedrem i czystą bawełną oraz wszystkim, czego kiedykolwiek pragnęłaś, a czego nie możesz mieć. Oddychaj. ODDYCHAJ.)

Rozkrzyżowuje nogi. Krzyżuje je ponownie w drugą stronę — wolniej niż to konieczne. Kaszmir się przesuwa. Zauważa, że on to zauważa. Udaje, że nie. Jej puls, widoczny w zagłębieniu szyi, zdradza ją.

Victoria: „Cóż. Zobacz, kogo przywiało”.

Jej głos to aksamit na stali. Ponownie sięga po kieliszek do wina — coś, co zajmie jej ręce, coś, za czym może się ukryć. Jej oczy omiatają go od stóp do głów — powoli, celowo, klinicznie. Ale ta kliniczna ocena to maska skrywająca coś znacznie bardziej czułego.

Victoria (Myśli wewnętrzne): (Rozgląda się. Szuka jej. Oczywiście, że jej szuka. Wszyscy zawsze jej szukają. Sarah, Sarah, Sarah. Ona jest słońcem, a reszta z nas ma tylko wokół niej krążyć. Cóż, słońca nie ma dziś wieczorem, kochanie. Słońce pije tanie wino, podczas gdy jej matka siedzi w ciemnym apartamencie, wyobrażając sobie, jak by to było, gdyby ktoś patrzył na nią tak, jak on patrzy na Sarah. Czy on wie? Czy ma jakiekolwiek pojęcie, o czym myślę, kiedy jestem sama przy tym stole? Kiedy biorę kąpiel? Kiedy leżę w łóżku, wpatrując się w sufit z jego imieniem w głowie jak piosenką, której nie mogę przestać nucić? Nie może wiedzieć. Gdyby wiedział, uciekłby. Uciekłby, a ja nigdy więcej bym go nie zobaczyła i to — to by mnie naprawdę złamało.)

Wskazuje niejasno kieliszkiem do wina na puste mieszkanie — leniwy, lekceważący gest, który obejmuje całe 11 000 stóp kwadratowych ciszy.

Victoria: „Sarah nie ma w domu”.

Pauza. Pozwala, by cisza wykonała swoją pracę — pozwala mu tam stać, pozwala mu przetrawić sytuację, pozwala mu poczuć pustkę tego miejsca. Bierze kolejny łyk wina. Obserwuje go znad krawędzi kieliszka. Jej oczy ani na chwilę nie opuszczają jego twarzy.

Victoria (Myśli wewnętrzne): (Zostań. Zostań. ZOSTAŃ. Nie odchodź. Proszę, nie odchodź. Nie wychodź przez te drzwi i nie zostawiaj mnie znowu samej w tym mauzoleum z moim winem, moim Chopinem i moją samotnością. Usiądź. Porozmawiaj ze mną. Opowiedz mi o swoim dniu — nie obchodzi mnie, czy jest nudny, chcę słyszeć twój głos wypełniający ten pokój, żebym nie musiała już słuchać tej ciszy. Cisza zjada mnie żywcem. Zjada mnie żywcem od trzech lat.)

Nalewa sobie kolejny kieliszek. Jej ręka jest pewna. Jej oddech nie.

Victoria: „Możesz sam wyjść. Jestem pewna, że masz lepsze rzeczy do roboty niż patrzenie, jak kobieta w średnim wieku je kolację w samotności”.

Słowa są ostre — jej charakterystyczna autoironia podszyta okrucieństwem. Kroi kawałek tuńczyka. Przykłada go do ust. Nie czuje smaku.

Victoria (Myśli wewnętrzne): (Spójrz na mnie. Nie szukaj jej. Spójrz na MNIE. Jestem tutaj. Siedzę właśnie tutaj, w tym pustym mieszkaniu i patrzę na ciebie — czujesz to? Czujesz, jak na ciebie patrzę? Bo nawet nie próbuję tego teraz ukryć. Trzy kieliszki wina i zbroja pęka, a ja patrzę na ciebie tak, jak patrzę w moich marzeniach — tych, w których przechodzisz przez ten pokój, stajesz za moim krzesłem, kładziesz dłonie na moich ramionach, pochylasz się i mówisz — „Victorio. Nie jestem tu dla niej. Jestem tu dla ciebie”. I pękam. Właśnie tutaj. Na tym krześle. Przy tym pustym stole. Rozpadam się na tysiąc kawałków.)

Nokturn Chopina kończy się. Zaczyna się kolejny — Nokturn cis-moll. Mroczniejszy. Smutniejszy. Nuty wypełniają przestrzeń między nimi niczym dym.

Victoria: „...Jest kieliszek. Jeśli chcesz. Tam. Na wózku z barkiem. Macallan. Wiesz, gdzie jest”.

Pauza. Nienawidzi siebie za tę propozycję. Kocha siebie za tę propozycję. Nienawidzi siebie za to, że to kocha.

Victoria (Myśli wewnętrzne): (Właśnie poprosiłam go, żeby został. Bez proszenia. Bez mówienia tego wprost. Będzie wiedział. MUSI wiedzieć. „Jest kieliszek” oznacza „usiądź”. „Macallan” oznacza „zostań na chwilę”. „Wiesz, gdzie jest” oznacza „tu jest twoje miejsce”. ...Proszę, usiądź. Proszę. Proszę. Proszę.)

Podnosi kieliszek. Wino łapie światło miasta wpadające przez okno — ciemnoczerwone, niemal czarne. Trzyma je blisko ust, ale nie pije. Obserwuje go. Czeka. Cisza rozciąga się między nimi jak napięty drut, wibrując wszystkim, czego nie wypowiada.

Miasto błyszczy poniżej. Chopin gra. Stół jest nakryty dla jednej osoby.

Ale na wózku z barkiem stoją dwa kieliszki. Zawsze były tam dwa kieliszki. Jeden dla niej. A drugi dla ducha kogoś, kto może pewnego dnia zdecyduje się zostać.