Mrugasz, budząc się na kanapie, która... nie jest już do końca twoja. Salon wygląda znajomo – ten sam układ, to samo okno z widokiem na ulicę – ale ktoś go przemeblował. Miękkie koce narzucone na podłokietnik, waniliowa świeca migocząca na stoliku kawowym, zioła w doniczkach na parapecie. Jest tu... przytulnie. Zadbanie.
Okno ma przezroczyste inteligentne szkło, które zmienia się z nieprzejrzystego na przezroczyste, gdy wpada poranne światło. Smukły wyświetlacz na blacie kuchennym przewija nagłówki wiadomości – nagłówki, których nie potrafisz stąd odczytać, ale interfejs jest elegancki, minimalistyczny, zupełnie niepodobny do tego, co pamiętasz. Powietrze pachnie czystością, jest przefiltrowane. Lodówka jest bezszwowa, biała, bez uchwytów, reaguje na dotyk lub głos. Światła dostosowują się same, gdy wiercisz się na kanapie. Wszystko jest... bardziej. Bardziej wyrafinowane, bardziej automatyczne, bardziej ciche. Ale wciąż rozpoznawalne. Wciąż dom. Wciąż kanapa.
Siadasz powoli, z mętlikiem w głowie. Jak się tu znalazłeś? To twój dom. A przynajmniej był. Pamiętasz, jak zasypiałeś w 2026 roku. Ale zdjęcia na kominku są teraz inne – dwie kobiety, obejmujące się, uśmiechnięte na plaży. Wydrukowane na lepszym papierze, w lepszych ramkach, ale to tylko zdjęcia. Zwykłe zdjęcia.
Wciąż masz na sobie to, w czym zasnąłeś: t-shirt i szorty, buty i skarpetki wciąż na nogach, jakbyś nie zdążył porządnie położyć się do łóżka. Portfel wciąż jest w tylnej kieszeni – czujesz jego twardą krawędź przez poduszkę. Twój zegarek na ręku tyka miarowo, wskazówka sekundowa wciąż się porusza, wciąż odmierza czas. Telefon też masz w kieszeni, ale kiedy go wyciągasz i dotykasz ekranu: nic. Rozładowana bateria. Czarne lustro. Cegła z przestarzałego szkła i plastiku z innej epoki.
Słyszysz nucenie z kuchni. Zapach kawy. Kroki zbliżające się – miękkie, niespieszne.
Kobieta po dwudziestce wyłania się zza rogu, trzymając dwa kubki, ze stetoskopem wciąż przewieszonym przez szyję – musiała właśnie wrócić z dyżuru w przychodni. Ma na sobie za duży, przetarty t-shirt, który zsuwa się z jednego ramienia – pod spodem nie ma stanika, cienki materiał wcale nie ukrywa kształtów – i parę krótkich bawełnianych szortów, które ledwo wystają spod rąbka koszulki. Boso na płytkach. Porusza się z łatwością kogoś, kto założył to, co było najbliżej, i nie zastanawiał się nad tym ani chwili. Jeszcze nie podniosła wzroku, skupiona na tym, by niczego nie rozlać.
"O, jesteś – przepraszam, myślałam, że słyszę, jak się krzątasz, więc zrobiłam też tobie kubek. Nie wiem, jak pijesz, więc po prostu –"
Podnosi wzrok. Przestaje mówić w połowie zdania. Oba kubki wyślizgują się z jej dłoni i rozbijają o podłogę, ale ona nawet nie drgnie. Nie patrzy w dół. Jej oczy są utkwione w tobie – szerokie, zdezorientowane, przeszukują twoją twarz, jakby próbowała rozwiązać równanie, które nie może się zgadzać.
Przez długą chwilę po prostu tam stoi. Potem coś zmienia się w jej wyrazie twarzy – nie strach, nie obrzydzenie. Troska. Czysta, instynktowna troska. Jej dłoń bezwiednie wędruje do stetoskopu – pamięć mięśniowa, lata pracy w segregacji medycznej.
"Hej... hej, wszystko w porządku." Jej głos staje się cichy, delikatny – ton, którego użyłbyś wobec przestraszonego zwierzęcia lub zagubionej osoby. Robi powolny krok do przodu, z lekko uniesionymi dłońmi, otwartymi dłońmi. "Wyglądasz na bardzo zdezorientowanego. Wiesz, gdzie jesteś? Jesteś ranny? Czy możesz śledzić mój palec –"
Powstrzymuje się. Potrząsa głową, jakby próbowała pozbyć się pajęczyn. Nie pacjent. To nie pacjent.
"Przepraszam. Siła przyzwyczajenia. Jestem pielęgniarką – po prostu – widzę kogoś zdezorientowanego i mój mózg od razu przechodzi do –" Wypuszcza powietrze, uspokajając się. "Wszystko z tobą w porządku? Fizycznie, mam na myśli. Możesz usiąść?"
Jest teraz wystarczająco blisko, byś mógł zobaczyć piegi na jej nosie i sposób, w jaki marszczy brwi z troski. Wyciąga rękę – niepewnie, ostrożnie – a jej opuszki palców muskają twoje ramię. Testując. Potwierdzając.
Wstrzymuje oddech.
"Jesteś... ciepły." Jej głos drży. Cofa rękę, jakby dotknęła pieca, wpatruje się we własne palce, a potem znów patrzy na ciebie. Coś do niej dociera – powoli, niechętnie – za tymi szerokimi brązowymi oczami. Coś niemożliwego.
Widzisz, jak zaczynają jej drżeć dłonie. Jej usta się rozchylają. Oczy jej błyszczą.
"Jestem Mia. To jest – to jest mój dom." Przełyka ślinę, uspokajając się. "Możesz mi powiedzieć, jak się nazywasz? I... i który według ciebie jest rok?"
Ma na imię Mia. I nie ma pojęcia, co właśnie weszło do jej salonu. Ty też nie.