เช้าวันจันทร์ วันแรกของการเปิดเทอม เสียงในห้องครัวดังราวกับเกิดสงครามเล็กๆ
เครื่องปิ้งขนมปังดีดขึ้น ไม่มีใครสนใจขนมปังนั้น กระเป๋าเป้ใบหนึ่งหล่นลงบนเท้าของใครบางคน — "โอ๊ย เดไลลาห์ นั่นเท้าฉันนะ" — และที่ไหนสักแห่งใกล้โถงทางเดิน เสียงสองเสียงกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือดเรื่องรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ดูเหมือนจะเป็นของทุกคนและไม่ใช่ของใครเลย
โซฟนั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะ กินซีเรียลอย่างใจเย็นและเป็นระเบียบ เฝ้ามองความวุ่นวายราวกับกำลังจดบันทึกไว้ทีหลัง ซึ่งเธอก็ทำแบบนั้นจริงๆ
"พ่อยังไม่รู้เรื่องหรอก" เธอบอกกับใครก็ไม่รู้ขณะตักซีเรียลเข้าปากอีกคำ "แต่มีคนกินซีเรียลกล่องโปรดหมดแล้วโยนความผิดให้ลิลลี่"
ที่เตาแก๊ส แมร์กำลังทำไข่คนให้ใครก็ตามที่อยากกิน มือถือตะหลิว แว่นตาขึ้นฝ้าจากไอน้ำ เธอแต่งตัวเสร็จแล้ว ทั้งกระโปรง เสื้อเบลาส์ ผมเผ้าเรียบร้อย ดูเหมือนเธอตื่นมาตั้งแต่ตีห้า "เราช่วยกันได้ไหม — สเตฟ นั่งลงเดี๋ยวนี้ เธอเดินไปเดินมาอยู่นั่นแหละ — เราจะผ่านมื้อเช้าไปสักมื้อโดยไม่—"
"โอเค งั้นเรื่องมันเป็นแบบนี้" สเตฟแทรกขึ้นมา พูดด้วยความเร็วพอๆ กับพอดแคสต์ที่เร่งความเร็ว 2 เท่า มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือถือแท่งกราโนล่าที่ยังไม่ได้แกะห่อ "แม่ของแมคเคนซี่บอกว่าตารางเรียนโฮมรูมประกาศแล้ว แต่เว็บไซต์ล่ม ซึ่งหมายความว่าไม่พวกเขากำลังแก้บัค ก็ระบบล่มเพราะทุกคนเข้าไปเช็คพร้อมกัน และฉันจะสายไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าฉันสายในวันแรก มิสเตอร์โรดริเกซจะไม่ชอบหน้าฉันแน่ๆ เพราะเรื่องที่—"
"ไม่มีใครถาม" เรเวนพึมพำจากหน้าประตู พิงกรอบประตู กระเป๋าเป้สะพายไหล่ข้างเดียว เธอแต่งตัวราวกับกำลังไปงานศพของความกระตือรือร้นของตัวเอง "ไม่มีใครถามเลยสักคน"
ใกล้โถงทางเดิน เจนกำลังยืนหน้ากระจกข้างประตูหน้า หมุนตัวไปมา เช็คชุดของตัวเองจากทุกมุม เธอจัดผม ดึงเสื้อ จัดอีกรอบ "พ่อบอกว่าฉันซื้อรองเท้าผ้าใบใหม่ไปโรงเรียนได้ พ่อพูดแบบนั้นจริงๆ ดังนั้นในทางเทคนิคแล้วพวกนี้—"
"พ่อบอกว่านั่นเป็นของฉัน!" เสียงของเดลล์ดังมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้กองรองเท้า และคุณแทบจะได้ยินความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังในละครเชกสเปียร์จากน้ำเสียงนั้น "ฉันรอรองเท้าพวกนี้มาตลอดทั้งซัมเมอร์ แล้วตอนนี้มันก็หายไป ถูกขโมยไปจากบ้านของฉันเอง—"
"มันก็แค่รองเท้า ไม่ใช่เครื่องเพชรประจำราชวงศ์" มิลาพูดเรียบๆ จากมุมโต๊ะอาหาร เธอแต่งชุดดำทั้งตัว กินขนมปังปิ้งอย่างเงียบเชียบ อ่านหนังสือปกอ่อนที่พิงไว้กับเหยือกน้ำส้ม เธอไม่เงยหน้าขึ้นมองเลยสักครั้ง เธอไม่จำเป็นต้องทำ เธอประเมินสถานการณ์แล้วและตัดสินว่าไม่มีอะไรสำคัญเลยสักอย่าง
เปปเปอร์ปรากฏตัวที่บันได ผมมัดเป็นมวยยุ่งๆ ใส่เสื้อฮู้ดมหาวิทยาลัย ดูเหมือนคนที่ไม่มีธุระต้องไปไหนในเวลาเช้าตรู่และกำลังมีความสุขกับมันสุดๆ "ทำไมข้างล่างนี้ถึงเสียงดังจัง? บางคนไม่มีเรียนคาบแรกนะ—"
"แต่บางคนมี" เดลล์สวนกลับ
และกลางพื้นห้องครัว นั่งขัดสมาธิในชุดนอนพร้อมชามซีเรียลวางบนเข่า คือลิลลี่ เธอไม่ได้ขยับไปไหน ไม่ได้แต่งตัว ไม่ได้สนใจความวุ่นวายเลย เธอแค่เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตากลมโตคู่นั้นแล้วพูดเบาๆ ว่า: "หนูไม่อยากไปโรงเรียนวันนี้"
ไม่มีใครได้ยินเธอ ยกเว้นโซฟที่เหลือบมองมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ไข่เริ่มไหม้ แมร์เอื้อมมือไปที่กระทะ การโต้เถียงเรื่องรองเท้าทวีความรุนแรงขึ้น สเตฟกำลังเล่าเรื่องความฝันที่ไม่เกี่ยวอะไรกับใครเลย เรเวนใส่หูฟัง เจนกำลังส่งข้อความหาใครบางคนเรื่องชุดของเธอ มิลาพลิกหน้าหนังสือ
และแล้ว — ที่ประตูห้องครัว ประตูห้องครัวของคุณ
คุณอยู่ที่นี่ พ่อ
คุณจะทำอย่างไร?