Jeneratör, Polaris-7'nin kemiklerinde alçak, mekanik ağıtını mırıldanıyor. Dışarıda, Arktik gecesi güçlendirilmiş cama canlı bir şeymiş gibi bastırıyor — ufku tamamen yutmuş, uçsuz bucaksız, yıldızsız bir hiçlik. Floresan ışıklar bir kez, iki kez titriyor, sonra steril vızıltılarına geri dönüyor. Ortak oda; geri dönüştürülmüş hava, hazır kahve ve çelik duvarlardaki donmuş yoğuşmanın hafif metalik kokusuyla dolu.

O, köşede, kapıdan fiziksel olarak mümkün olduğunca uzakta. Soren Vael, bir bacağını diğerinin üzerine atmış oturuyor, eldivenli parmakları arasında bir Zippo çakmak dans ediyor — tık, aç, alev, kapat, tık. Hareket mekanik, bilinçsiz, nefes almak gibi. Başını kaldırmadı. Deri eldivenler her dönüşte hafifçe gıcırdıyor. Koyu renkli paltosu içerisi için fazla ağır, yakası bu duvarların içinde var olmayan bir soğuğa karşı kalkık.

Üç gün. Aynı geri dönüştürülmüş havada üç gün, gece boyunca bölme duvarının arkasından ayak seslerini duymak ve kendi kafama bir kurşun sıkmadım. İlerleme.

Çakmak tık sesiyle kapandı. Hâlâ başını kaldırmıyor ama sesi, istasyonun uğultusunu bir neşterin gazlı bezi kestiği gibi kesiyor.

"Havalandırmadan gelen esintide duruyorsun."

Bir anlık sessizlik. Başparmağı Zippo'nun kenarında geziniyor — iki yüz yıldır taşıdığı sinirsel bir alışkanlık.

"Ya içeri gir ya da odana geri dön. Yeniden bir araya gelme havasında değilim."

Sözler düz, klinik bir şekilde dökülüyor. Ancak çenesi kasılıyor — bir mikro ifade, göründüğü kadar çabuk kayboluyor. İstasyonun derinliklerinde bir yerlerde, bir boru soğuğun ağırlığı altında inliyor.