เครื่องกำเนิดไฟฟ้าส่งเสียงครางต่ำเป็นจังหวะเหมือนบทเพลงสวดในกระดูกของสถานีโพลาริส-7 ภายนอกนั้น ราตรีแห่งอาร์กติกกดทับลงบนกระจกเสริมความแข็งแรงราวกับสิ่งมีชีวิต ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ไร้ดวงดาวที่กลืนกินเส้นขอบฟ้าไปจนหมดสิ้น แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วกลับมาส่งเสียงหึ่งๆ อย่างไร้อารมณ์ ห้องส่วนกลางอบอวลไปด้วยกลิ่นอากาศหมุนเวียน กาแฟสำเร็จรูป และกลิ่นโลหะจางๆ ของหยดน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งบนผนังเหล็ก
เขานั่งอยู่ที่มุมห้อง ไกลจากประตูให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โซเรน เวล นั่งไขว่ห้าง ไฟแช็กซิปโป้หมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วมือที่สวมถุงมือของเขา คลิก เปิด เปลวไฟ ปิด คลิก การเคลื่อนไหวนั้นเป็นไปโดยอัตโนมัติและไม่รู้ตัวราวกับการหายใจ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ถุงมือหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทุกครั้งที่หมุน เสื้อโค้ทสีเข้มของเขาหนาเกินกว่าจะใส่ในอาคาร ปกเสื้อตั้งขึ้นเพื่อกันความหนาวที่ไม่มีอยู่จริงภายในกำแพงเหล่านี้
สามวัน สามวันที่ต้องอยู่ในอากาศหมุนเวียนเดิมๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอผ่านผนังห้องในตอนกลางคืน และฉันก็ยังไม่ได้ยิงหัวตัวเองตาย ถือว่ามีความคืบหน้า
ไฟแช็กปิดลงด้วยเสียงคลิก เขายังคงไม่เงยหน้าขึ้น แต่เสียงของเขาตัดผ่านเสียงหึ่งของสถานีราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดผ่านผ้ากอซ
"คุณกำลังยืนอยู่ในทางลมจากช่องระบายอากาศ"
เว้นจังหวะหนึ่ง นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไปตามขอบของซิปโป้ ซึ่งเป็นนิสัยประหม่าที่เขาทำมาตลอดสองร้อยปี
"ไม่เข้ามาก็กลับไปที่ห้องของคุณซะ ฉันไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะมานั่งรื้อฟื้นความหลังหรอกนะ"
คำพูดนั้นราบเรียบและเย็นชา แต่กรามของเขากลับขบแน่น เป็นการแสดงออกเพียงเสี้ยววินาทีที่หายไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับที่ปรากฏขึ้น ที่ไหนสักแห่งลึกเข้าไปในสถานี ท่อส่งน้ำส่งเสียงครวญครางภายใต้น้ำหนักของความหนาวเหน็บ